آهای عالیجناب عشق...

دلم عمیقا برای وقتهایی که نوشتن حالم را خوب میکرد تنگ شده. وقتهایی که سرریز از کلمه بودم. احتمالا یادتان نمیآید چه زمانی را میگویم. چون اکثر آن نوشتهها گم و گور شدند. سرکوب شدند و نباید اصلا متو

خودت را میاندازی وسط فکرهای خیلی مهمم. نمیگذاری فاصله بگیرم، نقشه بکشم، فرار کنم. شبیه یک تکه ابر بالای سرم زندگی میکنی. از وبلاگ اتفاقا خواندنی "خواندن ندارد"

ماهی قرمز شدم که توی اقیانوس آبی بازوهاش شنا کنم، بالههامو خوب تکون بدم، تا تُنگی قفس این روزا، تَنگی نفس نیاره برام.و این آهنگ که وقتایی که خسته و غمگین میشینم پای لپ تاپ و نمیدونم باید چیکار کنم و از کجا شروع کنم، انتخاب اولمه.

پشت لپتاپ خسته میشوم و میگویم چند دقیقه استراحت... وقت کم است، باید برگردم و زودتر مقالهها را نگاه کنم. برای دوشنبه صبح باید یک گزارش تر و تمیز تحویل استاد پژوهشگاه بدهم. راستی یادم رفت بگویم بلاخ

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشیام بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق رامرا گرم کنو یک بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شدو باران تندی گرفت و سردم شد آن وقت در پشت یک سنگ اجاق شقایق مرا گرم کرد

تئاتر شهر روی نیمکتها نشسته بودم و بیتفاوت ساندویچ قارچ و پنیرداری را گاز میزدم. نگاهم جلب پسرک بیست و چند سالهای بود که تیپ دخترانه زده بود و برای چند تا سرباز شهرستانی عشوه میآمد. از این پارک ه

چهارشنبه از اتوبوس که پیاده شدم، دیدمش با تیپ اسپرت، ادکلن زده و مرتب با یک شاخه گل. اگر چند ماه پیش بود شاید رویش کراش میزدم. ولی حالا منتظر من بود و این لحظه آنقدر حال خوبی داشت که اگر تجربه نکرده

احساس میکنم ایدز گرفتم :| وگرنه این حجم از ضعیف بودن سیستم ایمنی توجیه دیگهای نداره. به درجهای رسیدم که فوتم کنن سرما میخورم :/ الان دو ماهه به صورت سینوسی من یه هفته خوبم، یه هفته مریضم و مثل خر

وسط بالا پایین کردنهای کتابها و پیدیافها برای تکمیل تدریس روز سهشنبه که برای اولین بار قرار است این مدل کلاس را تجربه کنم، کانال مرتضا برزگر را باز کردم و با این متن هوایی شدم. گفتم به اشتراک بگ

آواز عاشقانهی ما در گلو شکستحق با سکوت بود، صدا در گلو شکستدیگر دلم هوای سرودن نمیکندتنها بهانهی دل ما در گلو شکستسربسته ماند بغض گره خورده در دلمآن گریههای عقده گشا در گلو شکستای داد، کس به داغ د

گاهی وقتها میروم دنبال کسی بگردم. نمیدانم چه کسی ولی میگردم. هر جایی که فکرش را کنید و شاید حتی بخندید. به عکسها نگاه میکنم. به صورتشان که میخندد یا غمگین است. به آدمها نگاه میکنم. به رفتارشا

سلام بچه ها :) اگه بدونید چقدر دلم براتون تنگ شده... برای اینجا نوشتن... واسه کامنت بازی. نمیدونم چرا این همه تنبل شدم. شاید بگین اینم ازدواج کرد بی معرفت شد. ولی واقعیت اینه که من مثل سابق خوابگاهم و

اگه وضعیت خواب انقدر توی ماه رمضون بهم نمیریخت من حاضر بودم تمام سال روزه باشم.. انصافا کاراییم به صفر رسیده و از این بابت غمگینم :| البته به احتمال زیاد تنبلی خودمه ها! ولی بهونه خوبی دارم.

بچه ها من هی میخوام بیام بنویسم لپ تاپم به نت وصل نمیشه :/ نمیدونم چرا طلسم شده نوشتن اینجا! ببخشید بابت بدقولی :(

بچهها عیدتون مبارک، لپ تاپم شفا گرفت :) و الان نت دارم. خوشحالم :) لپ تاپ بدون نت مثل یخچال ِ بدون برقه، مثل قرمه بیپیاز، مثل عروس بیجهاز. خب بریم سراغ این چند وقت... اگه از من بپرسید ماه رمضون خود

قاعده سادهست، وقت رفتن فقط باید رفت، بیجستجو برای تبصرهای، خالی از هر منت و طلبی، و بدون هیچ اصراری به فلسفهتراشی و زیبانمایی و مسابقه برای جملهسازیهای جانسوز، تمام اون چیزهایی که سالهای سال

باز اسفند شد و من یه جوری سرم شلوغ شده که انگار قراره دنیا تموم شه :| 98ام سال خداست. نکنید اینجوری خب :/

ژائو، ترزایی رو دوست داره که ریموندی رو دوست داره کهماریایی رو دوست داره که ژوآکینی رو دوست داره کهلی لی رو دوست داره که هیچ کس رو دوست ندارهژائو میره امریکاترزا میره صومعهریموند تو تصادف میمیرهماریا پیر دختر میشهژوآکین خودش رو میکُشهو لیلی با ژ. پینتو فرناندسی عروسی میکنهکه اصلاً به دنیا نیومده...

با این آهنگ امشبو سر میکنم. فردا تدریس دارم و مطلقا هیچی آماده ندارم. و اعتراف میکنم این چند جلسهای که رفتم سرکلاس اصلا از خودم راضی نبودم. و فردا باید مریم همیشگی باشم.